سرگرمی برای آدمی بسیار شیرین و جذاب است و سرگرمیهای رسانهای بخش مهمی از زندگی انسان مدرن را تحت تأُثیر خود قرار داده است. سواد رسانهای بدون شناخت این پدیده فراگیر امکانپذیر نیست.
تصور کنید با یکی از عزیزترین دوستانتان یا همسرتان به کافه رفتهاید تا بعد از مدتها گپ بزنید. درست در حساسترین بخش صحبت شما، او گوشیاش را برمیدارد، لبخندی به صفحه نمایش میزند و بدون اینکه نگاهش را از گوشی بردارد میگوید: «بگو، دارم میشنوم!» در آن لحظه چه حسی دارید؟ نادیده گرفته شدن؟ پوچی؟ یا عصبانیت؟ نام این رفتار که امروزه مثل یک بیماری مسری در حال گسترش است، «فابینگ» است.
امروز، رسانههای نوین و شبکههای اجتماعی تنها ابزارهایی برای سرگرمی یا اطلاعرسانی صرف نیستند؛ آنها به بخش جداییناپذیر حیات اجتماعی، فرهنگی و حتی دینی ما تبدیل شدهاند. با ظهور این پدیدهها، قدرت تأثیرگذاری از دستان معدود روزنامهنگاران حرفهای خارج شده و به دست هر شهروندی رسیده است که یک تلفن همراه و اتصال به اینترنت دارد. این قدرت بیسابقه، در کنار فرصتهای عظیم، یک مسئولیت اخلاقی سنگین را نیز متوجه ما میکند. درک اهمیت اخلاق در رسانه برای معلمان دینی، مربیان قرآنی و فعالان فرهنگی که رسالت هدایت نسل جوان را بر دوش دارند، حیاتیتر است. در این مقاله به بررسی مبانی اخلاقی در فضای مجازی، مصادیق رایج بیاخلاقیها (نظیر تمسخر و دروغ) و راهکارهای عملی برای تقویت سواد اخلاقی توسط معلمان و فعالان فرهنگی میپردازیم.
«قرآن کریم مهمترین کتاب آسمانی و راهنمای سعادت انسان است. شناخت تاریخ نزول، جمعآوری، اعجاز و روش فهم قرآن برای مربیان، مبلغان و همه علاقهمندان ضروری است تا هدف نزول این کتاب الهی بهتر درک و بهرهبرداری از آن کاملتر شود.»
بسیاری از آسیبهای اجتماعی، اعتقادی و اخلاقی ناشی از ضعف شخصیت افراد و تحت تأثیر جمع واقع شدن به وجود میآید. در این دورهٔ آموزشی تلاش شده جمع معقولی از مباحث اخلاق اسلامی و تکنیکهای مشاوره و روانشناسی، در جهت تغییر رفتار و مدیریت افکار، تدریس شود.
کلاسهای قرآنی و اعتقادی که به صورت خودجوش و مستقل در هیئات، مساجد، حسینیهها و حتی مدارس و دانشگاهها تشکیل میشود، از جمله موثرترین قالبهای تربیتِ دینی در جامعه ما تلقی میشوند. با این حال، این کلاسها همواره با برخی مشکلات مواجه هستند که تداوم آنها را به چالش میکشند...